W- EN D-RELATIEWE IN DIE OUER NEDERLANDSE SKRYFTAAL

Abstract

Die konkurrensie in die ouer Nederlandse skryftaal tussen betreklike W- en D-vorme word versyfer ten opsigte van steekproewe uit 16 tekste of tekskomplekse van die tyd midde 16e tot vroeë 18e eeu. Die verbande waarin die W- en D-vorme gekonkurreer het, word ondersoek, en 'n W-rangorde word opgestel. Uit die onpatroonmatigheid in hierdie rangorde, ook wat kovariasie met stylvlak betref, word gekonkludeer dat die gebruik van D-vorme nie deur bv. stylvlak bepaal word nie, maar deur taalgebruiksmodus (skryftaal teenoor spreektaal): D-vorme is skryftalig. Die gevolgtrekking word gemaak dat die taalgebruik in tekste met hoë W-indekse, Wat die gebruik van W- en D-vorme betref, die spreektaal digby benader. In hierdie verband word Adam Tas se dagboek, die teks met verreweg die gunstigste W-indeks, uitgesonder as 'n insiggewende dokument oor vroeë lSe-eeuse taalgebruik. Die uiteensetting word op metodologiese noot afgesluit met 'n opmerking oor die gebruik van skryftaalgegewens in die historiese taalkunde.